Review: Burnout Paradise Remastered

Tien jaar geleden verscheen Burnout Paradise voor het eerst in de winkelschappen. De game bevatte een open wereld met een geïntegreerde online modus waarin racers met hoge snelheden de straten van Paradise City konden verkennen. Criterion en Electronic Arts hebben besloten de game opnieuw uit te brengen in een nieuw jasje. Burnout Paradise is daarom terug in met een Remastered versie van de geliefde game.

De mensen die 10 jaar geleden de game voor het eerst aanzette kunnen zich nog steeds de intro herinneren, misschien niet tot in detail, maar wel dat Paradise City van Guns ’n Roses keihard je kamer binnen kwam blazen. Nu worden zowel de game als muziek als klassiekers gezien, maar dat betekend ook dat je er nog altijd van kan genieten en het niet vergeet.

Nou zijn bijna alle racegames snel, dat is immers redelijkerwijs de essentie van autoracen, maar Burnout doet er een flinke schep bovenop door de teugels van de realiteit aangenaam te laten vieren. Vol gas gaat de game al hard, maar door veelvuldig te boosten gooi je daar nog een flinke schep bovenop. Afremmen voor bochten is nauwelijks nodig en overal zijn er jumps en stunts te vinden om stukjes af te snijden, of om de race gewoon wat sensationeler te maken.

Toch voelt Burnout Paradise niet goedkoop aan, iets waar andere games met een blinde focus op rauwe snelheid wel snel last van hebben. Dat komt omdat auto’s nog steeds voelbaar gewicht hebben. Met een goed getimede ruk aan de handrem slinger je een auto zonder noemenswaardig verlies van snelheid de bocht om, maar als je timing een beetje verkeerd is zie je hoe je auto als een blikje frisdrank in elkaar wordt gekreukt tegen de vangrail. Het gewicht is daarmee een fijne bijkomstigheid bij het rijden, maar speelt natuurlijk vooral een rol bij het beuken en incasseren, dat in Burnout bijna net zo’n belangrijk onderdeel van racen vormt als ‘de snelste’ zijn.

In Burout Paradise hoef je als racer jezelf ook geen zorgen te maken wanneer je crasht. Een crash voelt soms toch nog een beetje te oldschool aan en ook komt het soms nogal overdreven over, een crash waarbij je bijvoorbeeld halve auto in elkaar zit, het motorblok op je achterbank ligt, maar toch kun je lekker doorrijden nadat je weer spawend. Daar had ik toch liever een minder hevige crash gezien wat het doorrijden wat realistischer maakt.

Het verlangen van fans naar een heruitgave van Burnout Paradise is daarom ook wel begrijpelijk. Er is sinds Burnout Paradise simpelweg geen game geweest zoals deze. Dat komt door gebrek aan concurrentie, maar de mix van snelheid, sensatie en vrijheid is ook nagenoeg perfect en zou moeilijk te overtreffen zijn. Dankzij de hogere resolutie doet Burnout Paradise Remastered bovendien nauwelijks verouderd aan.

Al met al is Burnout Paradise een hele goede remaster geworden. De mix van snelheid en vrijheid blijkt nog altijd bijna perfect en de grafische update van Remastered verdoezelt bovendien goed Burnouts respectabele leeftijd. De kleine minpunten van toen blijven helaas hardnekkig aanwezig en wegen tegenwoordig misschien nog wel iets zwaarder, maar doen aan het eind van de rit weinig afbreuk aan het plezier waar Burnout Paradise voor staat.