Review: Warhammer: Vermintide 2

De fantasyboardgame Warhammer is wederom omgevormd tot een viscerale hack-and-slasher Vermintide is terug. Met Warhammer: Vermintide 2 wil ontwikkelaar Fatshark tonen dat hij de kritieken na de originele game ter harte heeft genomen. Vermintide 2 moet namelijk meer variatie en een nieuw progressieysteem bieden, zonder aan de essentie van de gameplay te raken. Of dit een succes is lees je in deze review.

De kern van de reeks in Vermintide 2 is ongewijzigd gebleven. Met een team van vier ploeg je je door een level, voltooi je kleine doelen en trotseer je vooral een dozijn Skaven-rattenhordes. Als eerste aanvulling daarop heeft Fatshark het Chaos-ras toegevoegd. Je komt bijvoorbeeld een Chaos Warrior of een Chaos Spawn tegen. Die laatste fungeert als – zeer lelijke – ‘tussenbaas’ en kun je alleen met goed teamwerk verslaan. Iemand leidt het beest af en vangt een groot deel van de klappen op, terwijl de rest onophoudelijk aanvalt. Dat geeft de gevechten nog meer pit en vooral diepgang dan ze al hadden.

Warhammer: Vermintide 2 is geen makkelijke game, mocht je die indruk hebben gekregen. Zeker, in essentie ben je je een weg aan het hakken en schieten door enorme hordes ratten en dat klinkt makkelijk. Maar niks is minder waar, want omdat de focus zo erg ligt op samenwerking is het onmogelijk om in je eentje als een halve Rambo door een level te sjezen. Je hebt elkaar echt nodig om het einde van het level te bereiken. Samenwerking is ook in Vermintide 2 van levensbelang en de game is het leukst met z’n vieren. Op die manier kun je effectief communiceren en samenwerken door behendig gebruik te maken van de verschillende karakters.

Omdat je met maximaal drie anderen tegelijk speelt, is het de moeite waard om met verschillende teamopzetten te experimenteren. Toch zul je nooit falen omdat je een specifieke klasse mist, niet in de laatste plaats omdat elk personage nieuwe wapens kan vrijspelen. Wel lijken wapens van verschillende klassen vaak op elkaar. Dat betekent dat niet elke klasse compleet uniek aanvoelt, omdat de speelstijl in veel gevallen hetzelfde is.

Doorbijten zal er in het begin zeker inzitten, want Vermintide 2 is nooit gemakkelijk. Zelfs op Recruit legt de game je het vuur aan de schenen. Bij elkaar blijven is een must en één dode Hero kan de hele missie doen falen. Tegen het einde wordt het vaak heel zwaar, en na het laatste doel duikt er mogelijk nog een eindbaas op. Als iedereen weinig health over heeft, is dat een onoverkomelijke opdracht. Dat er tijdens de missie geen checkpoints zijn, maakt de ‘game over’ des te zwaarder om te dragen. Je hebt soms wat geluk nodig, want veel hangt af van het moment en de manier waarop een horde of een baas spawnt. De game wisselt frustratie echter wel met gezonde uitdaging af, waardoor je aangescherpt wordt om te blijven spelen.

Fatshark heeft met Vermintide 2 een goede opvolger van de originele game gemaakt. Door de vijf Heroes, het career-systeem en de Talent Tree kun je vrij variëren. Je loot na elke missie bevat alleen maar betere en relevante voorwerpen, waardoor je echt progressie maakt. Dat is ook nodig, want de missies zijn moeilijk en verliezen is een zware dobber. Desalniettemin heb je slechts dertien maps en verlangt de game maar één ding van je: dat je hordes monsters afslacht en het einde bereikt. Daar veranderen speciale vaardigheden niks aan. Op die manier is Vermintide 2 een hack-and-slasher die goed de balans weet te vinden tussen variatie en eentonigheid.

You must be logged in to post a comment Login