Review: Assassin’s Creed III Remastered

Assassin’s Creed is een van mijn favoriete videogame franchises. Er is niets zo bevrijdend als het doorkruisen van vele verschillende steden door de geschiedenis heen, het ontmoeten van iconische figuren die onze wereld gevormd hebben en de manier waarop we ons leven leiden. Ubisoft heeft in het verleden al verschillende remasters van Assassin’s Creed-games op de markt gebracht, waaronder de Ezio Collection en de remaster van Rogue. Nu is het aan de indiaan Connor en de knappe Aveline om in een nieuw jasje te kruipen met de remasters van Assassin’s Creed III en Liberation. In deze recensie lees je of de remasters net zo succesvol zijn als de originele spellen.

Er is veel gebeurd met de Assassin’s Creed-serie in de zeven jaar sinds Assassin’s Creed III voor het eerst uitkwam. Het werd in 2013 snel overschaduwd door de opvolger, Assassin’s Creed IV: Black Flag, die nog steeds een van mijn favorieten is, maar dat is mede te danken aan hoe goed Black Flag voortbouwde op de zeegevechtconcepten geïntroduceerd door zijn koloniale voorganger. Sindsdien zijn onze verwachtingen voor de serie alweer veranderd door de RPG-beïnvloedde Assassin’s Creed Origins and Odyssey, die gevechtscontrole op een manier die lastig was om terug te laten keren, heeft vernieuwd. Ik ben blij dat Assassin’s Creed III Remastered het goed doet om de uitstraling van deze 18e-eeuwse wereld en de personages van deze 2012 game tot 2019 te brengen.

Het hele pakket bevat alle DLC, inclusief de Tyranny of King George-trilogie, evenals Assassin’s Creed III: Liberation HD (oorspronkelijk uitgebracht op de Vita) en wat verbeteringen hier en daar. Het is een leuk extraatje voor iedereen die de season pass heeft gekocht voor Assassin’s Creed Odyssey, want zij krijgen de remaster helemaal gratis.

Alles wat niet leefde in Assassin’s Creed III ziet er nu ongelooflijk realistisch uit. De bakstenen van gebouwen en de geplaveide straten van Boston zijn absoluut geweldig in hun nieuwe glorie. Houten dakspanen op de daken van huizen en andere monumenten in de steden zien eruit alsof ze individueel uit steen zijn gehouwen en de stenen waaruit een groot deel van de stad bestaat zien er fantastisch uit. Ramen, hoewel ze niet echt transparant zijn zoals ze zouden moeten zijn, hebben een matte look die het licht reflecteert en absoluut het onvolmaakte vensterraam van de periode spijkert. Ook houten gebouwen zien er levensecht uit dankzij korrel en slijtage zoals je zou verwachten in een huis in koloniale stijl.

Liberation ziet er ook goed uit met een nieuw likje verf, maar ik vond het effect niet zo drastisch als bij Assassin’s Creed III. De versie die hier is opgenomen is een poort van de HD-versie, die al een enorme upgrade van de Vita was naar de Xbox 360 ​​en PlayStation 3, maar met een hogere resolutie.

De graphics op de levende en bewegende wezens van Assassin’s Creed III doen het niet zo goed in de remaster. Dat wil niet zeggen dat ze er slecht uitzien, verre van dat. Kleding, huid en haar profiteren allemaal van betere texturen en verbeterde animaties. Ze zijn echter allemaal nog steeds opgehangen aan de skeletten van de beste animatie die Ubisoft kon leveren en wanneer mensen en dieren in beweging zijn, is het moeilijk te missen dat deze game duidelijk ontwikkeld was voor de vorige generatie.

Het zijn niet alleen de animaties die de leeftijd van deze remaster verloochenen; er zijn ook enkele kleine geluidssynchronisatieproblemen. Tijdens een reeks missies buiten de Animus, breekt Desmond een glazen kast en het geluid van schokken gebeurt een fractie van een seconde nadat hij het heeft geraakt. Lippen komen bijna nooit overeen met de woorden, wat een vervelend fenomeen is dat het oorspronkelijke spel in veel grotere mate teisterde. Hoewel het sterk is verbeterd, is het nog niet helemaal opgelost.

Een andere plaats waar Assassin’s Creed III duidelijk zijn leeftijd laat zien, is de missiestructuur. Als je gewoon door de hoofdsequenties gaat en de veelheid aan zijmissies negeert, wordt een duizelingwekkend percentage van je tijd besteed aan het kijken naar cutscenes en dan langzaam samen met een ander personage lopen terwijl ze de blootstellingsdialoog afreageren, alleen om naar je bestemming te komen en een andere cutscene te activeren. Wanneer je aan de slag gaat, zijn de missies zelf vrij repetitief.

Er zijn tal van andere verbeteringen, zoals het vermogen om wapens te maken die voorheen alleen beschikbaar waren voor de verkoop en meer mogelijkheden voor stealth-moorden. Het lijkt nu op een Assassin’s Creed-ding, maar verstoppen in de bosjes en fluiten om de aandacht van de bewakers te trekken is toegevoegd aan de remaster, dit zat niet in het orgineel. En de hidden blade is nu het standaard stealth-moordwapen, dus je hoeft je geen zorgen te maken over je dekking. Je kunt er niet voor kiezen om de originele speelstijl te gebruiken, maar dat wil je ook niet.

 

Conclusie

Ubisoft slaagt erin om weer een toffe remaster neer te zetten. De belangrijkste verbetering is grafisch en het landschap van het 18e-eeuwse koloniale Amerika ziet er fantastisch uit. Er zijn zelfs enkele zinvolle aanpassingen gedaan aan stealth-mechanics om het een beetje meer up-to-date en minder verergerend te maken. Ook al oogt de game zo mooi, de missies voelen soms wat repetitief aan. Toch mag dit je er niet van weerhouden om deze remaster te gaan  spelen.

Overall
8/10
8/10
  • Gameplay - 8/10
    8/10
  • Graphics - 8/10
    8/10
  • Geluid - 8/10
    8/10
  • Replay Value - 8/10
    8/10