Review: Assassin’s Creed Odyssey

Ubisoft maakte geen grapjes toen de nieuwste Assassin’s Creed-game een Odyssey werd genoemd. Het gaat niet alleen om het Grieks geïnspireerd-verhaal, de uitgestrekte kaart of het enorme aantal uren dat je in dit spel zou stoppen, maar het is de reis. De reis van het ene Grieks eiland naar het andere, met dolfijnen en walvissen die de golven langs je boot maken. Het gaat over de reis door het prachtige landschap van Griekenland, van bossen met herfstkleuren tot de witte grote gebouwen die in de steden liggen en absoluut alles daartussenin. Maar wat nog belangrijker is, het gaat ook over de reis om te ontdekken wie je precies bent in Assassin’s Creed Odyssey.

Dit is ook het eerste spel van Assassin’s Creed waarin je de keuze kan maken met welk personage je wilt gaan spelen, zo kun je kiezen uit Alexios of Kassandra. Welke van de twee je kiest, is jouw eerste keuze van de spel met de moeilijkheidsgraad waarop je de spel wilt spelen en of dat je een geheel nieuwe verkenningsmodus wilt gebruiken die u laat uitzoeken waar je heen moet gaan. Maar dat zijn de eerste keuzes, Odyssey bevat namelijk een heleboel momenten waarin je keuzes moet gaan maken. Of je nu naar de inhoud van het hoofdverhaal wilt gaan of dat je eerst omheen gaat door duizenden zij-speurtochten en gebeurtenissen te voldoen, je zult constant moeten beslissen hoe je character zal reageren.

Je begint gelijk van de characters houden, Ik heb zelfs met beide personages gespeeld. De zelfde scenes variëren per personage, maar dat is niet de geval ongeacht wie je kiest, want het gewicht staat helemaal in de dialoogopties die je kiest. Hoewel ik geen van de belangrijkste verhaalpunten van de game durf te spoilen – en geloof me, deze game heeft meer wendingen dan een achtbaan, elke keuze die je maakt maar dan elke keuze kan een consequentie hebben, die verder kan rijken dan je denkt.

Van moment tot moment is er een warmte in de dialoog die ik nog nooit eerder heb gezien in een Assassin’s Creed-spel. Hoewel ik dol ben op Assassin’s Creed Origins en zijn hoofdrolspelers, Bayek en Aya, konden de side-quests van Assassin’s Creed Origins beetje een cookie cutter voelen bijvoorbeeld ga hierheen, doe dit, vecht tegen dat. Ze waren zeker een enorme stap vooruit dan andere Assassin’s Creed-spellen, maar Odyssey is een gigantische stap vooruit van alles tot nu toe. Ik heb nog nooit gezien dat een game de grens tussen de side quest en story- missie zo vervaagde als Odyssey, Soms denk je van dat je een main quest aan het doen bent terwijl het een side quest is.

Het leuke van de wereld van Odyssey is het feit dat het heel gemakkelijk is om afgeleid te worden door elke kleine marker die je tegenkomt als je door Griekenland reist, want elke missie die je doet heeft een diepte die nog nooit eerder in de serie is aangeboden. Elk personage heeft een persoonlijkheid, subtiele eigenaardigheden en teken die elk van hen volkomen gedenkwaardig maken. Het zijn kleine verhalen die je ontdekt en waar je met je vrienden over wilt praten. En het is mogelijk door de enorme hoeveelheid inhoud die Odyssey biedt dat ze die missie nog niet hebben ontmoet, of dat Odyssey echt zo groot is ”ja dat is het je zoekscherm kan soms zo gek zijn, en het kan zo rommelig en ongeorganiseerd worden wat de enige fout is die het ontwikkelingsteam van Odyssey heeft gemaakt”.

De manier waarop je je Odyssey en je character bewerkt speelt daar ook op in. Hoewel Assassin’s Creed Odyssey een volledig singleplayer- ervaring is, is het feit dat de keuzes zo overvloedig zijn, de gevolgen kan zo dramatisch zijn dat het spelen ervan je een deel van een community maakt, die allemaal het spel samen beleven. Gesprekken over de verschillende verhaalmomenten zijn de hele week gaande bij ons met mijn vriende, waarbij een van ons probeert een andere keuzen te nemen dan de ander. Het is echt verbazingwekkend hoe verschillende dingen kunnen uitdraaien als je besluit om te doden of om niet te doden.

En over doden gesproken, we moeten praten over de combat. Assassin’s Creed Origins markeerde een grote stap naar een meer RPG-manier van doen, de niveau van je personage omhoog brengen, wapens verwisselen om nuance toe te voegen aan de strijd en andere nieuwe functies, maar Odyssey neemt dat en brengt het helemaal naar een ander niveau. Het heeft een aantal dingen van Origins  gestroomlijnd bijvoorbeeld het hebben van verschillende bogen. In plaats daarvan laat je je gevecht abilities speculeren via de mogelijkheden. Ben je dol op het predator shot van Oirings? Dat is daar. Maar dat geld ook voor een overvloed aan andere nieuwe mogelijkheden die kunnen worden geleveld en ingeschakeld. En wat nog beter is, is dat je op elk moment je vaardigheden kunt resetten voor paar honderd drachmen, het geld van Assassin’s Creed Odyssey. Dan kan je je vaardigheidspunten geven aan skills die misschien beter werken voor jou.

Je moet echter blijven tweaken en je items in- en uitschakelen, omdat de strijd je constant zal blijven testen. Je hebt niet alleen oorlogvoerende Spartanen en Atheners om tegen te vechten, je hebt ook huurlingen die achter je aan komen als je begint te stelen,plunderen of vermoorden. Er is een mini-game die probeert je steeds in hogere tiers te brengen om de hoofd te worden, maar soms kan het je echt boos maken want ze  komen uit het niets als je een Fort probeert te veroveren of in een bijzonder lastig gevecht bent. De laad tijd wanneer je dood bent duurt wel veel te lang.

Maar gelukkig zingt het feit dat dit mijn enige nadelen zijn van Assassin’s Creed Odyssey. En ik heb zelfs nog niet eens enkele van de nieuwe toevoegingen aangeraakt, zoals de veroveringsgevechten die 300-stijl spelen met Atheners tegen de Spartanen, waardoor je je een weg baant van soldaat na soldaat, kapitein tot aan kapitein tot je uiteindelijk wint. Ze kunnen soms een beetje lineair aanvoelen, maar voor het grootste deel zijn ze optioneel en ze geven je een gevoel van gebeurtenis en ceremonie waardoor ze ervoor zorgen dat je een goeie tijd hebt.

 

Gameplay,
  • 9/10
    Gameplay - 9/10
  • 9/10
    Graphics - 9/10
  • 9/10
    Geluid - 9/10
  • 9/10
    Replay Value - 9/10
9/10

Conclusie

Uiteindelijk draait deze reis helemaal uit om jouw eigen keuzes. De mensen die je besluit te laten leven, de romances die je hebt, seksualiteitslijnen die je vervaagt, de questlines die je volgt, de mensen die je helpt en hinder en de RPG-keuzes die je maakt. Het is een uiterst mooi vormgegeven wereld en verhaal, met tussenfilmpjes die je letterlijk dagen kan kijken. Na 70 uur ben ik nog maar net klaar met de hoofdverhaallijn en ik heb nog steeds veel dingen te zien in Odyssey’s Griekenland, en het is een genot om te blijven ontdekken. Dit is echt de ultieme Creed.

Live
Offline