Review: God of War

De God of War-reeks heeft eigenlijk altijd goede games met zich meegebracht. Elk deel speelde zich af in de Griekse mythologie en gaf je de mogelijkheid om als Kratos als een bezetene in te hakken op iedereen die je in de weg stond. Weet de nieuwe God of War het succes van zijn voorgangers na te leven? Je leest het in deze recensie.

De nieuwe God of War kenmerkt een nieuw begin. Zowel voor dit succesvolle PlayStation-merk als voor hoofdpersonage Kratos. De Spartaanse god heeft na zijn laatste bloederige avontuur in God of War 3, waarin hij tegenover Zeus kwam te staan, een rustig leven opgebouwd in het Noorse Midgar. Daar heeft hij de liefde gevonden en is hij vader geworden.

In God of War probeert Kratos zijn verleden achter zich te laten en te vergeten wie hij ooit was door in Midgard te gaan wonen. Het gaat hem goed af en er volgen enkele vredige jaren waarin Kratos een vrouw vindt en zelfs een zoon krijgt. Als zijn vrouw komt te overlijden moet hij met zijn zoon Atreus een reis maken door de Noorse wereld. Een reis die niet makkelijk is, want Atreus is nog helemaal niet klaar voor deze onderneming en de band tussen vader en zoon is ook niet optimaal. Bovendien weet Kratos zelf niet zo goed hoe hij met het vaderschap om moet gaan.

Het verhaal is een belangrijk onderdeel van deze God of War, waarin de relatie tussen vader en zoon steeds duidelijker wordt neergezet. Het is een veel persoonlijker verhaal dan we van de serie gewend zijn, en dat werkt. Wel gaat het 20 tot 25 uur durende hoofdverhaal af en toe een beetje trekken, zeker omdat het minder groots in opzet voelt dan eerdere delen. Zo nu en dan moet je gedwongen dingen opnieuw te doen en er worden net wat te veel obstakels op je pad geworpen. Met een uur of vijf minder was de ervaring een stuk strakker geweest.

In de vorige games versloeg Kratos zijn vijanden met zwaardkettingen, die als straf aan zijn armen waren vastgemaakt. Die last is hij nu kwijt. In theorie kan hij zijn verleden dus ook achter zich laten. In de praktijk valt dat niet mee. Zijn acties en ware aard blijven hem namelijk achtervolgen, ook in Midgar. In plaats van de vlammende zwaardkettingen gebruikt Kratos nu een bijl. Dat klinkt een stuk saaier, maar dit blijkt een van de fijnste gamewapens ooit ontworpen te zijn. Het leukste is dat de bijl geworpen kan worden en met een druk op de knop weer terugvliegt. Hopelijk terwijl er onderweg nog wat monsters mee worden geraakt.

God of War blinkt uit op veel vlakken, maar de gevechten schitteren echt. De actie is niet langer pure chaos met tientallen monsters en slingerende kettingen. Ook de overdreven gedetailleerde onthoofdingen en andere martelingen worden achterwege gelaten. De gevechten in God of War zijn langzamer en tactischer. Door aanvallen, magie en afleiding via Atreus te combineren, veranderen zowel de één-op-één-gevechten als de arena’s met verschillende monsters in puzzels. Elk type vijand vraagt om een eigen oplossing. De speler krijgt echter veel vrijheid om te bepalen welke oplossing het leukste is.

De term ‘vrijheid’ is kenmerkend voor de hele game. God of War was voorheen een simpel actie-avontuur. Nu worden spelers meer losgelaten. Het is geen openwereldgame en God of War is nog goed te spelen als een lineair avontuur, maar dan missen spelers wel veel mooie dingen. De optionele missies zijn namelijk opvallend goed en uitgebreid, met eigen gebieden en verhalen om te ontdekken. Ook zijn de beloningen bijna altijd de moeite waard.

Al met al is God of War een hele toffe game. Normaal gesproken gaat God of War over een gespierde man die allerlei monsters in elkaar beukt, maar het is nu vooral een game over twee personages, vader en zoon. Je kan goed merken dat de game een stuk volwassener is geworden. De game ziet er adembenemend uit en speelt lekker weg. God of War hoort bij de beste PlayStation 4-exclusives.

  • 9/10
    Gameplay - 9/10
  • 9/10
    Graphics - 9/10
  • 9/10
    Geluid - 9/10
  • 9/10
    Replay Value - 9/10
9/10

You must be logged in to post a comment Login

Live
Offline