Review: Jump Force

Voor zijn vijftigste verjaardag heeft het beroemdste manga-tijdschrift ter wereld besloten om zijn fans een echte traktatie te geven. Het Japanse bedrijf dat het wekelijkse weekblad Weekly Shonen Jump produceerde, vertrouwde op de ontwikkelaars van Spike Chunsoft, met wie zij in het verleden al meerdere keren samengewerkt hebben, om Jump Force te creëren. Voor het eerst begeven vele beroemde helden uit de verschillende manga werelden zich in een compleet onbekend slagveld. Dit betekent dus ook dat je de meest ongebruikelijke allianties kunt creëren. Of dit goed uit pakt, lees je in deze recensie.

Ons verhaal begint in New York. Tijdens een gevecht tussen de machtige Son Goku en Frieza raakt een jonge strijder gewond. Gered door Trunks dankzij het gebruik van een kubus van mysterieuze oorsprong, zal deze onwaarschijnlijk nieuwe strijder zich een weg moeten banen binnen de oorlog van catastrofale proporties en vertegenwoordigt de nieuwe strijder in alle opzichten de speler zelf.

Na een menu van echt slechte personalisatie, geïnspireerd door een oneindig aantal verschillende IP’s, merken we dat we ronddwalen rond de basis van de nieuwe alliantie die gecreëerd is om de krachten van het kwaad te bestrijden. De basis fungeert als een echte lobby, die ons niet alleen in staat stelt om met onze helden te communiceren en de verhaalmodus voort te zetten, maar ook om hals over kop de multiplayer in te duiken om vrienden uit te dagen of nieuwe tegenstanders online te ontmoeten. Tijdens het maken van onze avatar kun je ook zijn stijl van vechten kiezen. Onder de vechtsporten in Dragon Ball-stijl, Naruto’s Ninjutsu en de piratentechnieken van One Piece. Het nemen van een beslissing was voor een anime-liefhebber zoals ik, eigenlijk veel moeilijker dan verwacht. Gelukkig had de keuze geen invloed op de speelstijl die ik met de tijd kon ontgrendelen en ontwikkelen binnen de campagne. Ons personage groeit in feite na afloop van ieder gevecht gevechten. Als je een gevecht wint verkrijg je ervaringspunten en geld waarmee je verschillende vaardigheden, upgrades en objecten vrijspelen die ons helpen tijdens onze missie.

Hoewel het plot van Jump Force niet echt Oscarwaardig te noemen is, is het zeker niet dat het slecht is om het volledig te negeren. Zelfs als we alle clichés, het slechte script en de verschillende kleine ongerijmdheden weggelaten om een ​​van onze favorieten op de een of andere manier te maken, is de uitvoering matig. In plaats van voor een echte campagne staan ​​we voor een reeks missies die bijna op een hoop zijn gegooid en die, hoewel ze een tijdelijk onderdeel volgen, vaak meer vertellen dan de missies van het hoofdverhaal. Met zo’n grote cast is het ook begrijpelijk dat je geen tijd hebt om ze allemaal te in de spotlight te kunnen plaatsen, maar je kunt niet anders dan verbijsterd zijn over het gebrek aan persoonlijkheid van sommige personages. Bovendien wordt de herhaling vanaf het begin erg vervelend. Om bondgenoten te rekruteren, zullen we ze een voor een zien vechten, waarbij dezelfde acties steeds opnieuw worden herhaald met een soortgelijke scène. Zelfs later in de geschiedenis zullen we gedwongen worden om dezelfde tegenstanders voortdurend uit te dagen of, erger nog, we zullen worden aangevallen door een oneindig aantal zeer handlangers.

In de kern is Jump Force een vechtspel. Gelukkig zijn de echte gevechten het deel waar Jump Force het beste van zichzelf kan laten zien. Het toffe aan de game is dat alle veertig beschikbare personages de sterke en zwakke punten van hun mangapersonages behouden. De helden (en de onvermijdelijke schurken) verschillen aanzienlijk van elkaar en bieden opmerkelijk gevarieerde speelstijlen. We gaan het veld op in groepjes van drie en onze protagonisten kunnen zichzelf kracht geven door hun metgezellen op hun eigen manier te bekijken en hen de kans te geven om de combo’s en dus de toegebrachte schade aanzienlijk te verhogen. Dit is over het algemeen een vrij eenvoudig en intuïtief vechtsysteem, ideaal voor echte geeks, en zeer vergelijkbaar met andere titels die zijn geïnspireerd door de anime-wereld, zoals Dragon Ball Z: Budokai Tenkaichi en vele anderen. De gevechten zijn chaotisch, dynamisch en leuk. Als je eenmaal bekend bent met de talloze beschikbare opties, kun je met de juiste oefening en een beetje vindingrijkheid echt adembenemende gevechten creëren. Er is niets opwindender dan een mooie comeback uit de hoed te halen en om te zegevieren.  Alle chaos van de gevechten wordt geaccentueerd door een oneindig aantal lichteffecten, schokgolven en explosies.

Op technisch gebied valt er nog veel te verbeteren. Ik speelde Jump Force op de originele Xbox One en de console had er moeite mee om alle chaos op het scherm te houden. Zo nu en dan waren de FPS-drops sterk aanwezig, dit gebeurde voornamelijk tijdens cutscenes en wanneer ik mijzelf in de lobby bevond. Ook de laadtijden zijn soms extreem lang

Conclusie

Al met al is Jump Force een leuke game. De kern van de game is goed uitgewerkt. De gevechten zijn namelijk spectaculair. Het feit dat veel verschillende universums van Shonen samen komen in een game is een ware lust voor de anime-liefhebbers onder ons. De game is daarom een aanrader voor anime-liefhebbers en liefhebbers van vechtspellen.

Overall
7.5/10
7.5/10
  • Gameplay - 8/10
    8/10
  • Graphics - 7/10
    7/10
  • Geluid - 7/10
    7/10
  • Replay Value - 8/10
    8/10