Review: Spyro Reignited Trilogy

Na het succes van de Crash Bandicoot N. Sane Trilogy was het slechts een kwestie van tijd voordat Spyro terugkeerde naar de huidige generatie consoles. Aan het eind van de jaren 90 liet de brutale paarse draak ons ​​edelstenen verzamelen, rare wezens verslaan en zijn vrienden redden in drie grillige platformgames, gevuld met alle kenmerken van wat het genre zo geweldig maakt. Toen Spyro Reignited Trilogy in april officieel werd aangekondigd, kon ik niet anders dan me warm en gelukkig voelen omdat de spellen een speciaal plekje hebben in mijn hart. Mijn vader en ik speelden altijd graag samen Spyro, we hadden uren besteed aan het verkennen van de kleurrijke werelden en om beurten alles in brand staken. Ik herinner me dat ik hem vertelde dat deze remaster uit ging komen en hij werd net zo gelukkig als ik. Na ze eindelijk weer gespeeld te hebben, zijn die herinneringen gelukkig niet geruïneerd.

Met bepaalde remasters of re-releases kun je niet anders dan concluderen dat ze in het verleden achtergelaten hadden worden, maar ik kan melden dat Spyro goed mee gaat voor de moderne tijd. Spyro Reignited Trilogy bevat Spyro the Dragon, Spyro 2: Ripto’s Revenge en Spyro: Year of the Dragon, elke game verbetert langzaam de gameplay door vaardigheden toe te voegen. Alle drie zien er mooi uit en als je bij het derde deel komt, is het een waar genoegen om te zien hoe veel groter en beter de werelden worden. Er is veel detail in de verschillende levels, maar ook in de personageanimaties. Of het nu gaat om de manier waarop de vijanden bewegen of de draak die je redt.

De besturing is eenvoudig: spring, glij, headbutt en spuw vuur door elk level. Sommige gebieden zijn moeilijker te bereiken, dus het leren beheersen van het springen en zweefvliegen is een milde uitdaging. Daarnaast verschillen de schatkisten in de vereisten om ze te openen. Vijanden kunnen verslagen worden door ze te rammen of door vuur te spuwen, maar zelfs nu met de remasters, is het headbutten lastig en tenzij je een vijand ziet zul je vaak merken dat de nauwkeurigheid ver te zoeken is.

In Spyro the Dragon moet je de draken van het Drakenrijk redden, nadat Gnasty Gnorc, de hoofdantagonist, een sutfit-aanval gooit tijdens het kijken naar een interview op het nieuws. Een van de draken zet de half-kabouter-half-orc voorschut, bewerend dat hij geen bedreiging voor hen is, dus omhult hij ze natuurlijk allemaal in smaragdgroene kristallen cocons. Gelukkig slaagt Spyro erin om aan zijn vloek te ontsnappen en kan ze proberen ze allemaal te bevrijden, duizenden edelstenen te verzamelen en drakeneieren terug te halen van een vervelende blauwe dief. Het is ongelooflijk eenvoudig, maar het maakt allemaal deel uit van de charme en deze eenvoud maakt het zo gemakkelijk om het op te nemen en te spelen. Bij elke game worden nieuwe dingen toegevoegd, maar het grootste deel van wat je in de eerste game speelt, wordt tijdens de trilogie voortgezet.

In Spyro 2: Ripto’s Revenge moet Spyro het opnemen tegen een heksenmeester genaamd Ripto, die de fantasiewereld genaamd Avalar wilt veroveren. Opgeroepen naar de wereld door nieuwe karakters Elora en Cheetah, moet je Ripto en zijn handlangers Crush en Gulp zien te stoppen voordat ze Avalar overnemen. Het valt meteen op dat de wereld groter is dan zijn voorganger, met meer te doen en genoeg te vinden. Je kunt alle edelstenen die je verzamelt gebruiken om niet alleen door het spel te gaan, maar ook nieuwe vaardigheden te ontgrendelen van Moneybags, een aristocratische beer die van groen houdt. Deze vaardigheden, zoals onderwater duiken en ladders beklimmen, helpen je bij het vinden van nieuwe gebieden, maar het is zelden een karwei om edelstenen te vinden omdat ze overal zijn. Er zijn ook enkele coole minigames zoals het spelen van ijshockey, die allemaal bijdragen aan het algehele plezier van Ripto’s Revenge.

Het laatste spel in de trilogie, Spyro: Year of the Dragon, is het meest ambitieuze, gemakkelijke en het meest boeiende deel. Tijdens de viering van het ‘Jaar van de Draak’ steelt een verhuld konijn dat bekend staat als Bianca de drakeneieren van het Drakenrijk en neemt het mee terug naar de boze tovenares. Na het spelen van de twee voorgaande titels, werd het gewaardeerd hoeveel nieuwe minigames en extra’s er zijn. Zo  maken Skateboarding, Doom- achtige FPS-levels en boksen allemaal deel uit van de game en met veel levels met verborgen secties en zijmissies om te ondernemen, is er veel om je bezig te houden. Je kunt ook spelen als je sidekick Sparx en andere personages, wat best cool is.

Alle drie de spellen zijn gemakkelijk te spelen en je zult zelden worstelen om vooruitgang te boeken. Een van de herinneringen die Crash ons gaf was hoe moeilijk de originelen waren, maar de Spyro Reignited Trilogy is veel meer ontspannen en gericht op plezier. Je kunt uitdagingen aangaan die zelfs volwassenen op de proef stellen, maar voor kinderen is dit een geweldige set games die ze genoeg te doen zullen geven, vooral als ze gewend zijn aan spellen als Ratchet en Clank of Super Mario Odyssey. Het voice-over werk is grappig en vermakelijk en de verfijnde muziek voegt meer spektakel toe aan de remasters, maar het camerawerk voelt soms nog steeds onnatuurlijk aan. Je moet je constant concentreren achter Spyro en terwijl je op elk moment opnieuw kunt centreren, werkt het nog steeds niet zo goed als zou moeten. Dit is vooral frustrerend wanneer je met meerdere vijanden wordt geconfronteerd, omdat je onnodige dood kunt tegenkomen als dat echt niet zou hoeven te gebeuren.

Conclusie

Ondanks de problemen met de camerahoek en het headbutten, is Spyro Ignited Trilogy nog steeds een genot om te spelen. Het houdt uitstekend stand. Of je het nu afspeelde in de jaren 90 of het voor het eerst uitprobeert, Spyro Reignited Trilogy is een relaxte platformgame die genoeg uren aan gameplay en humor biedt die zowel voor kinderen als voor volwassenen te relativeren is.

Overall
8.5/10
8.5/10
  • Gameplay - 8/10
    8/10
  • Graphics - 9/10
    9/10
  • Geluid - 8/10
    8/10
  • Replay Value - 9/10
    9/10
Live
Offline