Review: The Legend of Heroes: Trails of Cold Steel

The Legend of Heroes: Trails of Cold Steel, of gewoon Trails of Cold Steel zoals het vaker wordt genoemd, is een turn-based, personage-gedreven rollenspel-titel van de Japanse ontwikkelaar Nihon Falcom. Het is een verhaal over vriendschap en oorlog, allemaal verteld vanuit het perspectief van Rean Schwarzer, een nieuw ingeschreven student aan de prestigieuze militaire academie van Thors. In deze recensie lees je of deze PlayStation 4-port het spelen waard is.

Trails of Cold Steel werd voor het eerst gelanceerd in Japan op de PlayStation 3 en Vita in 2013, voordat het een paar jaar later naar het Westen werd gebracht. Toen maakte het spel al furore binnen de hardcore Japanse RPG-community, maar met de PlayStation 4 in volle gang tegen de tijd dat Rean’s verhaal Noord-Amerika en Europa bereikte, kreeg het amper erkenning buiten die toegewijde kringen.

Met deze remaster van PlayStation 4 hopen we dat Trails of Cold Steel eindelijk zijn tijd zal krijgen om te schitteren, en hoewel we eraan twijfelen dat het de markt in vuur en vlam zal zetten, heeft de game alles dat het nodig heeft om te slagen bij fans van het genre. Vergis je niet: dit is een uitstekend beoordeelde, meeslepende RPG die veel meer succes verdient dan waarschijnlijk ooit zal worden.

Het is het wereldgebouw en de personages die de titel echt hebben uitgespeeld. Dit spel speelt zich af in een rijk dat sterk afhankelijk is van zijn militaire kracht. Het geeft je een geweldige informatie over de omgeving en de geschiedenis ervan. Je leert over de legendarische oprichter van het rijk, zijn huidige positie bij andere naties en zijn rigide sociale klassenstelsel.

Zelfs op de academie worden studenten van geboorte gescheiden. De edelen krijgen een chic appartementencomplex, compleet met meiden en butlers, terwijl de gewone mensen genoegen moeten nemen met standaard studentengraven. Sociale structuur is slechts een van de vele thema’s die Trails of Cold Steel aanpakt, wat zorgt voor een verrassend doordachte ervaring. In combinatie met het fantastische wereldgebouw dat we eerder noemden, begin je je al snel te realiseren hoeveel moeite het heeft gedaan om het Ereboniaans rijk een gevestigd decor te maken dat doordrenkt is van geschiedenis en traditie.

Met zo’n groot gevoel voor tijd en plaats in het hart van het spel, kunnen de personages zich met weinig tot geen moeite inbedden. Rean wordt met acht andere studenten in klasse VII gegooid en je zult een relatie met elk van hen willen smeden. In het begin kan het voelen alsof een paar van hen leunen op vermoeide anime-gezichten, een beetje dieper graven en je zult een uitstekende cast personages vinden gedefinieerd door hun geloofwaardige motivaties, dromen en gebreken.

Het verhaal, hoe veelzeggend ook, heeft een indrukwekkende hoeveelheid persoonlijkheid. Simpele gesprekken onthullen dieptes waarvan je misschien niet dacht dat sommige personages dat wel hadden, en dit geldt niet alleen voor Rean en zijn makkers. Inderdaad, je zou een volledige karakterstudie kunnen schrijven over zowat elk secundair lid van de cast, en nogmaals, het is deze aandacht voor detail die echt helpt de wereld en haar inwoners te verkopen.

Dit voert zelfs door naar optionele side-quests, waarvan de meeste hun eigen verhalen hebben. Misschien ben je net bezig met het voltooien van een standaard fetch-quest, maar de game is altijd enthousiast om te contextualiseren, wat Rean een zinvolle reden geeft om dingen door te nemen. Extra dialoog en karakterinteracties gaan ver in het maken van zelfs de meest alledaagse taken belangrijk en waardig van je tijd.

Over tijd gesproken, Trails of Cold Steel draait op een kalendersysteem, niet anders dan de Persona- spellen. Je verblijf in de militaire academie van Thors is opgedeeld in dagen, weken en maanden, met gebeurtenissen op het hoofdthema op vaste tijdstippen. Het is niet zo gereguleerd als het systeem van Persona – je hoeft niet elke dag activiteiten te kiezen en te kiezen – maar er zijn momenten waarop je vrij kunt rondhangen met je vrienden of je eigen ding kunt doen.

En ja, door tijd met je bondgenoten door te brengen, leer je ze geleidelijk beter kennen. Elk lid van Klasse VII heeft zijn eigen set unieke bindingsscènes en hoewel je ze puur voor de ontwikkeling van het personage wilt zien, hebben ze ook een meer praktisch doel. Zie je, terwijl je dichter bij een van je klasgenoten komt, verbeteren hun vechtvaardigheden, waardoor krachtigere en betrouwbaardere linkstakingen mogelijk worden.

Zoals wordt gesuggereerd, is gevechten een turn-based affaire en koppelen stakingen een aangename smaak. Door vijandelijke zwakheden te exploiteren en ze uit balans te brengen, laat je je vijanden kwetsbaar voor vervolgaanvallen van je bondgenoten. Heel snel wordt tactisch denken een cruciaal gevechtsonderdeel, en dit wordt benadrukt door de enorme hoeveelheid aanvallende opties die voor je beschikbaar zijn, vooral later in het spel.

Conclusie

Als je een fan bent van Japanse RPG’s en je hebt de eerste keer Trails of Cold Steel gemist, kan ik deze PlayStation 4-poort aanbevelen. Tussen het schitterende wereld en de fantastische cast van personages is dit een langzaamverbrandend verhaal dat weigert je te laten gaan. Hoewel het spel op punten ploetert, is het moeilijk om niet achterover te leunen en te waarderen hoeveel moeite er is gedaan om deze wereld zo rijk en interessant te laten aanvoelen. Voeg een keihard turn-based vechtsysteem toe aan de mix en je hebt alles in zich voor een genreklassieker.

Overall
7/10
7/10
  • Gameplay - 7/10
    7/10
  • Graphics - 7/10
    7/10
  • Geluid - 7/10
    7/10
  • Replay Value - 7/10
    7/10