Review: Yakuza 6: The Song of Life

Na het succes in Japan is de Yakuza-serie ook erg populair geworden in het Westen. Het eerste deel van de serie stamt al uit 2006. Dit jaar is de het zesde deel van de serie uitgekomen: Yakuza 6: The Song of Life. Dit deel brengt tevens het einde van het tijdperk van Kiryu met zich mee. Is Yakuza 6 net zo succesvol als zijn voorgangers? Je leest het in deze recensie.

Het verhaal van Yakuza 6 bouwt voort op alles dat voorheen heeft plaatsgevonden. Zoals gebruikelijk kennen alle personages een eigen introductie, maar meestal wordt hun connectie met het hoofdpersonage, Kazuma Kiryu, niet duidelijk gemaakt. Je kunt in het menu een beschrijving vinden van alle voorgaande Yakuza-games en individuele personages. Dit is veel tekst om door heen te ploegen en misschien was één lange video een betere keuze geweest. Het is duidelijk dat de ontwikkelaar nieuwe spelers welkom wilt heten, maar tegelijkertijd verwacht het wel dat er veel gelezen wordt. Yakuza 6 slaagt er in om zijn verhaal ook prima te vertellen, zonder enige voorkennis, maar reken er dan wel op dat je soms niet alles meekrijgt.

In voorgaande Yakuza-games hebben de makers meerdere verschillende methodes gebruikt om een verhaal te vertellen. Naast traditionele tussenfilmpjes, waren er ook stilstaande afbeeldingen met voice-overs en zelfs tekst die zonder stemmen op het scherm verscheen. Yakuza 6 heeft gekozen voor één aanpak in de hele game, wat een verademing is. Ieder gedeelde waar het verhaal wordt verteld bevat volledige voice acting en wordt getoond middels een normaal tussenfilmpje. De verbintenis met de gamewereld is hierdoor veel beter dan in voorgaande titels.

Een groot gedeelte van de game breng je vechtend door. Of je nu op straat loopt en wordt lastig gevallen of te maken hebt met een baas van de Yakuza, alles wordt beslecht door te vechten. Gelukkig is het vechtsysteem erg goed. Zeker wanneer je in de baasgevechten terechtkomt moet je diverse combo’s zien te maken en tussendoor proberen de tegenstoten te ontwijken. Als je je Heat-meter hebt opgebouwd, dan kun je in en soort van tijdelijke Super Saiyan veranderen en er extra hard op los beuken. De pijnlijke stoten en trappen die je dan uitdeelt, worden met veel bombarie in beeld gebracht en levert voldoening op.

Naast het hoofdverhaal, dat echt boeiend is en je lang bezighoudt, zijn er ook nog vele sidequests die je kunt ondernemen. Daarbij krijg je soms de meest bizarre opdrachten die je moet voltooien of moet je voorbijgangers uit de brand helpen. Zo krijg je aan het begin van de game te maken met een meisje die graag wilt dat je speciale Haruka-merchandise naar haar brengt, wat minder makkelijk is dat het lijkt en krijgt je iets later te maken met een vent die je bewust treitert, omdat hij beelden wilt filmen van Yakuza die vechten. Het is een mooie luchtige afwisseling op het serieuze verhaal.

Wat minstens zo’n belangrijke rol speelt in de Yakuza-serie, zijn de minigames. Karaoke, honkbal, darten, Mahjong of gamen in Club Sega; in Yakuza 6 kan het allemaal. Het mooist is misschien nog wel het contrast tussen het serieuze verhaal en de hilarische minigames. Zo loop je een gebouw binnen met de nodige lijken en een paar minuten later ga je helemaal los op een Japans karaoke-nummer. In Yakuza 6: The Song of Life is Sega helemaal losgegaan wat betreft de hoeveelheid minigames.

Al met al is Yakuza 6: The Song of Life een waardige afsluiter van het Kiryu-tijdperk. Het zesde deel van de serie is naar mijn mening zelfs de beste game uit de serie. De game blinkt uit qua verhaalvertelling en world-building. Voor mensen die nog niet overtuigd zijn van de hoge kwaliteit van de Yakuza serie, wordt het misschien tijd om het eens een kans te geven.

Yakuza 6: The Song of Life is vanaf nu verkrijgbaar voor de PlayStation 4.

 

You must be logged in to post a comment Login